آدم وقتی منتظر یک نفر میمونه ، که دوستش داشته باشه.

حالا این انتظار میتونه

نیم ساعت پای تلفن باشه

یا یک ساعت گوشه خیابون،

یک ماه توی خونه،

یا حتی یک عمر توی ذهنش ...

میگفت: وقتی خوشحالی، دلت میخواد

با کسی حرف بزنی که دوسش داری

وقتی غمگینی، دلت میخواد باکسی حرف بزنی

که دوستت داره

اگر این دونفر را داری خیلی خوش شانسی.

خوش به حال کسی که هر دوتاش یک نفره